Was het de bijzondere bloedmaan, de veelzeggende collage die ik maakte tijdens deze maan, de bijna-crash die eraan vooraf ging of was het toch de loshangende staart van het paard in de trailer voor me op weg naar Leuven? Wat het ook was, ik ben geroepen. De Muze klopte luid en duidelijk aan mijn deur en riep: laat me eruit! En misschien verbaasde me dat nog wel het meest. Al die tijd dat ik mijn ogen en oren wijd open hield voor de Muze, verwachtte ik haar kloppend aan de buitenkant. Blind en doof en met groeiend ongeloof bleef ik wachten. Tevergeefs. Tot dinsdagochtend 15 november 2016 rond 09:00. Ik wil eruit! Dat is wat ik luid en duidelijk hoorde terwijl de muziek uit de autoradio nauwelijks tot me doordrong en de regen mijn zicht belemmerde.

In eerste instantie was ik geïrriteerd omdat ik moest inhouden voor de Volvo met paard. Maar toen mijn oog viel op de prachtige, lange zwarte staart van de volbloedmerrie gebeurde er iets vreemds. Ik werd stil van binnen en mijn blik bleef hangen op het paard. Ik zag haar links uit het kleine venster kijken en vroeg me af wat er door haar trieste lijf heenging. Ze werd met 100 kilometer per uur getransporteerd in een klein hok op wieltjes. Volledig uit balans, volledig uit koers. En toen gebeurde het. Totaal onverwacht, na al het lange wachten, was daar ineens de stem van de Muze. Op een druilerige doordeweekse ochtend op weg naar kantoor. De deur moet eruit! Net als het paard wilde ook ik de deur eruit trappen en snakte ik ernaar om wild door de wei te galopperen, mijn staart fladderend in de wind.

En ineens viel alles op zijn plaats. De magische schuur zonder deur waar een klein, grijs muisje nieuwsgierig naar binnen kijkt en angstig terug deinst voor de duisternis. Het eenzame bankje op de besneeuwde witte heuvel met de tekst “prille sporen”. En de exotische dame die mijn collage bezwerend nieuw leven in blaast. Ik werd geroepen! De Muze kwam in de vorm van mijn ontembare vrouw die ik al heel lang heb verwaarloosd. Zij kwam niet van buiten maar heel diep van binnen. En haar stem was zo krachtig dat ik niet anders kon dan ernaar luisteren.
En wat had mijn wilde Ik mij te vertellen? Dat ik moest doen wat ik het liefst wilde doen, los van alle verplichtingen en dwars door alle barrières heen – al dan niet door mezelf opgelegd of opgeworpen.

Ze vertelde me dat ik volledig moest gaan voor de droom die langzaam vorm begon te krijgen maar waar ik niet genoeg tijd en energie voor had. Dat ik toe moest geven aan het verlangen waarvan ik nog steeds niet helemaal begrijp waar het vandaan komt en wat ik ermee moet doen. Maar ik wist dat het tijd was om de veilige IT-haven met pakhuizen vol technische documenten te verlaten en het ruime sop van het creatieve schrijven te kiezen. De deur moet eruit! Ik wil schrijven met de verwondering van het kleine meisje dat mij aangenaam verrast, met het enthousiasme van de jonge vrouw die mij inspiratie geeft en met de wijsheid van de volwassen vrouw die mij inzichten brengt. En daarvoor heb ik tijd en ruimte nodig. Dus afgelopen vrijdag kondigde ik op mijn werk aan dat ik volgend jaar een sabbatical ga nemen. Er was een lang gesprek voor nodig en er ging een slapeloze nacht aan vooraf maar ik voel dat ik de juiste beslissing heb genomen. De deur is eruit!